HTC Evo 3D, wydany w 2011 roku, był jednym z pionierów smartfonów z technologią 3D bez okularów, oferującym dwurdzeniowy procesor, ekran qHD i podwójny aparat. Ten model łączył ambicje HTC w zakresie innowacji wizualnych z codzienną funkcjonalnością Androida, choć nie uniknął typowych dla epoki ograniczeń sprzętowych i programowych. W tym teście przeanalizujemy design, specyfikację, wydajność, ekran oraz efekty trójwymiarowe w aparacie i multimediach.
Wzornictwo i ergonomia – solidna, ale kontrowersyjna konstrukcja
HTC Evo 3D wyróżnia się dużą i ciężką obudową, co było jedną z najczęściej krytykowanych cech. Wymiary to 126 × 65 × 12,1 mm przy masie 170 g, co czyni go cięższym od rywali, jak LG Swift 3D (128,8 × 68 × 11,9 mm). 4,3‑calowy ekran qHD (540 × 960) o proporcjach 16:9 zapewnia ok. 256 ppi, więcej niż LG (217 ppi), co poprawia czytelność i mieści więcej treści. Nad wyświetlaczem znajdziemy logo HTC, kratkę głośnika, kamerę 1,3 Mpix oraz czujniki oświetlenia i zbliżeniowy. Pod ekranem – typowe dla HTC Sense przyciski dotykowe.
Tył smartfona przyciąga wzrok „wysepką” z podwójnymi obiektywami i diodami LED, nawiązującą do kompaktów. Kluczową innowacją jest fizyczny przełącznik 2D/3D oraz aluminiowy spust migawki o matowej fakturze. Materiały są wysokiej jakości, ze starannym spasowaniem, choć po dłuższym czasie mogą pojawić się odpryski farby. W zestawie jest ładowarka i kabel USB, ale brakuje kabla MHL do podłączenia do TV. Obudowa jest duża i ciężka, co utrudnia obsługę jedną ręką, ale zapewnia stabilność.
Specyfikacja sprzętowa – moc dwurdzeniowa z kompromisami
Sercem Evo 3D jest Qualcomm MSM8660 z dwurdzeniowym procesorem 1,2 GHz i GPU Adreno 220, wsparty 1 GB RAM – jak w HTC Sensation, choć na innym wariancie Snapdragona (MSM8660 vs MSM8260). Pamięć wewnętrzna to 4 GB (ok. 2 GB wolne), z możliwością rozszerzenia kartą microSD. Aparat główny: podwójny 5 Mpix z AF, nagrywaniem HD 720p/30 fps i fleszem LED. Przedni: 1,3 Mpix. Ekran: 4,3″ S‑LCD 3D z wielodotykiem. Łączność: Wi‑Fi b/g/n, Bluetooth 4.0, GPS, DLNA, microUSB, HDMI. Bateria: 1500 mAh.
Najważniejsze parametry w porównaniu z LG Swift 3D:
| Cecha | HTC Evo 3D | LG Swift 3D (porównanie) |
|---|---|---|
| Procesor | Dwurdzeniowy 1,2 GHz Snapdragon | Dwurdzeniowy 1 GHz |
| RAM | 1 GB | 768 MB |
| Ekran | 4,3″ qHD (540 × 960) | 4,3″ WVGA (480 × 800) |
| Aparat | 5 Mpix, podwójny 2D/3D | 5 Mpix, podwójny 2D/3D |
| Bateria | 1500 mAh | Nieokreślona w testach |
| Waga | 170 g | Lżejszy |
Ta specyfikacja pozycjonowała Evo 3D jako urządzenie premium w 2011 roku.
Wydajność i oprogramowanie – płynność z ograniczeniami
HTC Sense 3.0 na Androidzie 2.3 Gingerbread oferuje intuicyjny interfejs z 7 pulpitami, efektownymi animacjami i preinstalowanymi aplikacjami (m.in. FriendStream, HTC Watch). Codzienna obsługa jest zadowalająca – brak przycięć w menu i popularnych aplikacjach, nawet przy wielu procesach w tle.
Benchmarki wypadają słabiej: 1838 pkt w Quadrant Standard, czyli poziom dobrych jednordzeniowców, poniżej Galaxy S II (~3500 pkt) i LG Swift 3D (2378 pkt). Wyższa rozdzielczość qHD dodatkowo obciąża GPU, przez co animacje bywają mniej płynne.
Bateria notuje 420 minut rozmów 3G (13. miejsce na 47 testowanych), a tryb oszczędzania od 15% wyłącza 3D i wibracje. Nawigacja i treści 3D szybciej drenują akumulator; podczas odtwarzania 3D wzrasta temperatura w okolicy aparatu, ale bez ryzyka przegrzania.
Ekran i multimedia – qHD z efektem 3D bez okularów
Ekran 4,3″ S‑LCD qHD (16 mln kolorów, 16:9) idealnie nadaje się do filmów, a gęstość pikseli poprawia czytelność małych czcionek. Tryb 3D działa dzięki barierze paralaksy – bez okularów, z głębią zależną od kąta patrzenia. Odtwarzanie materiałów 3D jest płynne, pod warunkiem użycia formatu SBS (side‑by‑side). Minusem jest brak obsługi MKV. Na słońcu ekran wypada słabo – niska czytelność poza pomieszczeniami.
Aparat i efekty trójwymiarowe – obietnica kontra rzeczywistość
Podwójny aparat 5 Mpix rejestruje zdjęcia 2D 2560 × 1920 (16:9) oraz wideo HD 3D w 3GP (SBS). Przełącznik 2D/3D ułatwia obsługę, a dwufazowy flesz LED działa pewnie. Ostrość z bliska: ok. 5 cm w 2D i 50 cm w 3D. Sceny z wyraźną głębią (np. wnętrza) prezentują się dobrze, ale efekt 3D jest płytszy niż w LG Swift 3D.
Wady obrazu są zauważalne: nienaturalna kolorystyka, wypłukane barwy i niska szczegółowość w 2D i 3D. Filmy są płynne (30 fps), lecz jakościowo nie wykraczają poza standard HD. Potencjał 3D bywa marnowany przez przeciętną jakość zdjęć i wideo.
Zalety i wady – bilans po latach
Najważniejsze atuty tego modelu to:
- solidne wykonanie – precyzyjne spasowanie i materiały dobrej jakości;
- wyższa rozdzielczość ekranu (qHD) – lepsza czytelność treści niż w konkurencyjnych WVGA;
- wygodna obsługa trybu 3D – fizyczny przełącznik 2D/3D i poręczny spust migawki;
- płynne odtwarzanie materiałów 3D – bez okularów, z sensowną głębią dla treści SBS;
- interfejs HTC Sense – dopracowane dodatki i przydatne aplikacje preinstalowane.
Najistotniejsze słabości w codziennym użytkowaniu to:
- przeciętna wydajność – wyniki w benchmarkach odstają od ówczesnych liderów;
- duża waga i gabaryty – utrudniona obsługa jedną ręką;
- słaba czytelność w słońcu – ograniczona użyteczność na zewnątrz;
- rozczarowująca jakość zdjęć i filmów – niska szczegółowość i wypłukane kolory;
- krótki czas pracy przy intensywnym użyciu – treści 3D i nawigacja szybko wyczerpują baterię;
- problemy z kompatybilnością – okazjonalny zasięg i brak wsparcia dla MKV.
